زنگ مهر در دو مدرسه «شجره طیبه» میناب به صدا درآمد؛

یکی با شوقِ بازگشت به کلاس، بوی دفتر و مداد و رؤیای فردا؛

و دیگری با جای خالی دانش‌آموزانی که مهر امسال را با خون خود معنا کردند.

یک مدرسه، صدای خنده و هیاهوی کودکان را شنید؛

و مدرسه‌ای دیگر، هنوز در سکوتِ سنگینِ خاطره، صدای آتش و دود و آه را به یاد دارد.

امروز، شهرداران تهران و بندرعباس در کنار دانش‌آموزان ایستادند؛

خسته از راه، اما ایستاده در برابر داغی که نباید فراموش شود.

اینجا «مهر» فقط آغاز سال تحصیلی نیست؛

روایت بازگشت به زندگی است، در جایی که زندگی بهای سنگینی پرداخته است.

برای کودکان شجره طیبه؛

برای آن‌هایی که امروز باید می‌بودند و نیستند؛

و برای فردایی که باید از دل این داغ، دوباره ساخته شود.

مهر آغاز شد؛ اما یادِ آنان که نبودند، هرگز پایان نمی‌یابد.